0624130340 elainebrand@me.com

Over mij

Hoe omschrijf ik mijzelf?

Hoe omschrijf je iets wat constant in verandering en beweging is? Wat groeit, leert en ontwikkelt? Wat duizenden gevoelens en gedachten per dag kan hebben? Wat soms ronddanst als een vlinder en andere momenten verstild en roerloos is. Wat zou je over mij willen weten? Wat ik allemaal gestudeerd heb? Welke carrières daaruit zijn voortgekomen? Waar ik vandaan kom? Welke passies ik voel en wat mijn visie is op het leven, de mensheid, de wereld? Ik kan het hier allemaal uitgebreid omschrijven. Tot in de detail vertellen hoe bezield ik alles in mijn leven altijd heb aangepakt. Hoe hard ik altijd heb gewerkt. Hoe dat niet altijd goed afloopt.

Ik ken de rauwheid van het leven. De dieptepunten. En ook mijn tomeloze veerkracht en onuitputtelijke positieve gevoel dat alles goed komt. Ik kan het je allemaal vertellen, maar zijn al die weetjes over mij een reden om met mij aan het werk te gaan?

Ik grijp mijn crisismomenten en dieptepunten aan om te transformeren. Om mijzelf te bevrijden. Alleen dat al maakt het leven zoveel lichter en speelser

Ik denk het niet. Al die verhalen over mij, zullen niet de reden zijn dat jij met mij wil werken. Natuurlijk wil je weten of ik je goed kan coachen en moet mijn werkwijze en stijl je aanspreken. Maar waar het vooral om gaat is of je een klik met mij hebt, een verbinding. Dat je voelt “bij deze persoon voel ik me veilig en durf ik mij te laten zien, mijzelf te ont-dekken”. Misschien spreekt het je aan dat ik grotendeels veganistisch eet, mij erg bewust en liefdevol opstel naar onze planeet; mijn eigen innerlijke bevrijdingsproces vol overgave al jaren aanga; veel gestudeerd en geoefend heb om jou te kunnen begeleiden hierin. Misschien is het waardevol om te weten dat ik vele jaren levenservaring (en oei wat heb ook ik veel meegemaakt) onverschrokken meebreng in mijn coaching. Hoe ik mijn eigen crisismomenten en dieptepunten aangrijp om te transformeren. Om mijzelf te bevrijden (alleen dat al maakt het leven zoveel lichter en speelser). En dat ik altijd helemaal mij, mijn liefde, mijn aandacht, mijn wijsheid, mijn kennis, mijn aanwezigheid inbreng in mijn sessies. Dat ik elke sessie opnieuw ervaar als een kostbare ontmoeting. Ik gun jou om vrij te komen van je patronen en belemmeringen. Van overtuigingen die je al lang niet meer dienen. Die niet eens van jou zijn. Jezelf radicaal te accepteren en lief te hebben. Om op je gemak te zijn met al je gevoelens. Zodat je jouw leven ten volste en als je ware zelf kunt leven.

Mij is het zeker niet altijd gelukt om mijn eigen leven te leiden. Hoewel ik altijd interessante banen heb gehad, heb kunnen studeren, moeder heb mogen worden van twee gezonde kinderen, bijna twintig jaar een relatie had met hun vader, voelde ik altijd: er klopt iets niet. Je houdt jezelf klein. Je leeft niet werkelijk volgens jouw innerlijk kompas of purpose. Je bent voortdurend bezig je aan te passen aan andermans behoeften en verwachtingen. Braaf binnen de lijntjes aan het kleuren, terwijl je eigenlijk wild over de daken wil dansen. 

Dat niet volgen van mijn intuïtie en mijn eigenlijke verlangens, bracht mij wel op niet alledaagse plekken en in levendige situaties. Zo kwam ik na mijn studie film- en televisiewetenschap (ik wilde eigenlijk naar de filmacademie, maar er werd van mij verwacht dat ik naar de universiteit ging), terecht bij de televisie. Iets in mij voelde een grote hang naar opwinding, naar extreem, naar outside of the box. Ik kreeg het daar allemaal. En ook tachtigurige werkweken, een keiharde werkcultuur en een burnout. Want niets in mij was in die tijd opgewassen tegen de druk om non-stop te moeten presteren van mijzelf, om te bewijzen dat ik goed (genoeg) was, dat ik het recht had om ‘nee’ te zeggen. 

 

Ik kon het mijzelf niet gunnen ten volste te genieten

Een burnout op je dertigste is confronterend, maar ook bijzonder kansrijk. Het dwingt je om jezelf opnieuw te ontdekken. Ik kwam een aardig eind met behulp van een Zijnsgeoriënteerde coach. Ik kon weer voelen wat klopte voor mij en deed een postdoc journalistiek, liet de televisiewereld achter mij en werd filmjournalist en recensent. Een droombaan voor een doctorandus filmwetenschap. Dagenlang in donkere bioscoopzalen zitten tussen filmnerds en journalisten. Uitgebreid je mening mogen geven in kranten en op websites, grote regisseurs en acteurs mogen interviewen. En er ook nog eens betaald voor worden. Ik vond dit werk zelfs zo fijn, dat iets in mij niet kon geloven dat ik dit mocht doen. Dat ik dit waard was. En dus hield ik me er ook op een bepaalde manier klein in, terwijl dit eigenlijk zo kloppend was voor mij. Maar ik kon het mijzelf niet helemaal gunnen, er niet ten volste van genieten. En ik denk dat ik het daardoor ook weer verloor (de crisis hielp hierbij overigens ook niet). Jarenlang bleef ik werkzaam in de journalistiek. Ik kwam steeds meer in vakbladen en het bedrijfsleven terecht. Ik interviewde honderden mensen, van wereldberoemde regisseurs en acteurs tot CEO’s van grote internationale bedrijven tot medewerkers van start-ups. Ik voelde nooit echt een verschil. Mij ging het altijd om de persoon, die tegenover mij zat. Wat had die te vertellen? Waar ging het nou echt om? Het meeste hoorde ik tussen de regels door. Iemand echt wezenlijk willen en kunnen begrijpen zit denk ik in mijn DNA. 

Maar ook als journalist, kon ik mijzelf nog behoorlijk pushen. Gaf ik altijd veel meer dan nodig, schaafde ik elk artikel door tot de er geen enkel puntje op de i meer kon ontbreken. Waar ik hoopte dat mijn freelance bestaan mij zou ontslaan van mijn prestatie- en bewijsdrang, bleef dit gedrag koppig in stand. Ondertussen was ik moeder van twee kinderen geworden. En vroeg ik ook hier altijd het uiterste van mijzelf. Het moederschap voelde als vanzelfsprekend voor mij, hier was ik eigen-wijs en intuïtief en tegelijkertijd was het de plek waar ik mijzelf kon verliezen. Waar ik er niet meer toe deed als persoon. Waar ik 24/7 dienstbaar was. En mijn eigen verlangens nog meer werden weggedrukt. Uiteindelijk heb ik mijzelf ook op het gebied van ouderschap moeten bevrijden van paradigma’s en overtuigingen die niet kloppen voor mij. Het bewuste moederschap heeft mij en mijn kinderen bevrijd en maakt onze relatie tot een veilige liefdevolle ruimte waarin wij alledrie leren en groeien door en met elkaar. Ik zeg alledrie, want inmiddels wonen de kinderen en ik al meerdere jaren zonder hun vader. Want hoe graag ik ook wilde dat het huwelijk tot de dood was en hoezeer ik ook geloofde dat je voor de kinderen bij elkaar blijft, lukte dit gewoon niet. Ook in die relatie heb ik alles gegeven, probeerde ik het altijd te fixen en dacht ik: als ik maar genoeg geef, komt het goed. Deze overtuigingen loslaten, hebben mij – na een periode van diepe rouw – terug bij mijzelf gebracht. Ik geloof niet langer dat scheiding slecht is voor kinderen. Of voor beide partners. Zwaar en moeilijk? Zeker! Maar veel lastiger nog is het voor kinderen als hun ouders niet zichzelf zijn. Niet volledig present zijn in het hier en nu. Het grootste geschenk dat je je kinderen volgens mij kunt geven, is jouw aanwezigheid, jouw ‘vrije’ aandacht en je vermogen om het leven voluit voor te leven. In liefde, acceptatie en vertrouwen.

 

Ik was elke avond op de gezelligste feestjes van de buurt. Alleen waren het niet mijn feestjes. 

Maar voor ik daar was, heb ik krampachtig geprobeerd om chocola van mijn relatie met hun vader te maken. Zo graag wilde ik dat we meer verbinding zouden hebben, dat ik mijn schrijftoko opdoekte en hem met eigen handen en al ons spaargeld hielp een restaurant neer te zetten. Al mijn liefde, passie en creativiteit stak ik in de verbouwing en later in de zaak. Het restaurant werd populair, was hip, geliefd en ik werkte me (weer eens) kapot. Ik kon mijn kinderen niet meer zelf naar bed doen. Kon ze niet meer ieder hun verhaaltje of boek voorlezen, er voor ze zijn, op het randje van hun bed tijdens die laatste momenten van de dag, als ze nog zo graag even iets delen. Terwijl zij door een oppas toegedekt werden, serveerde ik een zaal vol gasten. Rende ik mijn benen uit mijn lijf, was ik gastvrouw, entertainer, gesprekspartner en food- en wijnkenner. Het verscheurde mij. Ik genoot van de sfeer, die ik neer wist te zetten, van de heerlijke contacten met mijn gasten, maar ik voelde me ongelooflijk schuldig naar mijn kinderen toe. Kon ze niet langer de jeugd geven die ik ze gunde. Ik kon mijzelf lange tijd wijsmaken dat ik elke avond op de gezelligste feestjes van de buurt was. Dat was ik ook. Alleen, het waren niet mijn feestjes, ik creëerde ze voor de ander. Ik keek aan de zijlijn toe hoe anderen van hun avond genoten.

En het argument waarom ik ooit aan dit avontuur was begonnen, bleek niet te werken. Mijn man en ik groeiden door de druk en het zware werk alleen maar meer uit elkaar. En de ramp, die ik jarenlang probeerde te voorkomen, kwam uit. We gingen uit elkaar. En terwijl wij persoonlijk uit elkaar waren, moesten we wel gezamenlijk de zaak doordraaien. Het hielp me zeker om te mediteren en dagelijks yoga te doen, maar de complexe en slopende  situatie, dwong mij om nog veel dieper naar binnen te keren en echt aan de slag te gaan met mijzelf. Om mijn pijn te willen voelen en te gebruiken om mijzelf te bevrijden van alle beperkende laagjes, die ik om mijn essentie had heen gelegd en die mij gevangen hielden. De eerste periode na mijn scheiding voelde als een lange diepe val. Ik kon me nergens aan vasthouden. Ik wist, je kunt niet langer om jezelf heen. Je moet jeZelf onder ogen zien. Je moet jouw leven gaan leiden. Toen ik startte met mijn coachopleiding, voelde het alsof ik thuiskwam. Hier kwam mijn tomeloze passie voor persoonlijke ontwikkeling, psychologie (waar ik na mijn middelbare schooltijd ooit aan begonnen was, maar wat toen niet klopte voor mij) en spiritualiteit samen. Het was alsof er een sluier wegviel. De transformaties die in mij plaatsvonden, de radicale acceptatie van mijzelf en het leven, hebben mijn leven zo verlicht, zo ingrijpend anders doen aanvoelen. Zonder dat mijn omstandigheden direct minder ingewikkeld werden. Helemaal niet zelfs, maar ze voelden minder lastig. Ik ervoer meer ruimte en rust om met helderheid te voelen welke stappen ik kon nemen en wanneer het beter was om een pas op de plaats te nemen.

 

Niets drijft mij meer dan de (her)ontdekking van ons Zijn en de wijzen waarop wij kunnen ont-wikkelen als mens

Ik heb mij vaak in mijn leven als een Phoenix gevoeld, die keer op keer herrijst uit de as. Of als een vlinder die van bloem naar bloem fladdert. Nu voel ik mij als meer als die bloem zelf. Van onderen diep en stevig geworteld met moeder aarde, van boven steeds meer openend, bloemblaadje voor bloemblaadje steeds meer mijn kern onthullend. Volledig bereid die kern te tonen en delen met de wereld. Ik ontmoet jou graag in die heldere en liefdevolle waarheid van wie wij werkelijk ten diepste zijn. Ik neem je zo graag mee terug naar jezelf. Eindeloos deed ik erover om mijn eigen weg te durven volgen. Om na vele decennia te constateren dat ik er niemand een plezier mee doe om dit niet doen. Ik weet niet waar die weg uiteindelijk naartoe leidt, maar ik weet wel dat als ik dichtbij mijzelf blijf, ik de kronkels en haarspeldbochten kan vertrouwen. Dat ik zelfs best uit de bocht mag vliegen. Dat (soms heel diep) vallen en opstaan nodig is om te groeien, te beseffen. Ik put zoveel kracht en vertrouwen uit alles wat ik heb geleerd rond (zelf)begeleiding en zelfbevrijding. Zie steeds meer hoe niets voor niets gebeurt in het leven. Niets drijft mij meer dan de (her)ontdekking van ons Zijn, het begrijpen van onze structuren en geaardheid en de wijzen waarop wij kunnen ontwikkelen als mens. Ik weet als geen ander hoe crisis en pijn je kans geeft op bevrijding. Juist door de lastigste gevoelens te doorvoelen, ervaar je hoe vrij je ten diepste bent en hoe verrukkelijk het leven eigenlijk is. Ik inspireer en begeleid jou zo graag om jouw eigen bevrijding aan te gaan. Om krachtig en vol vertrouwen in jouw leven te staan. Om jezelf te begrijpen en te voelen wat klopt voor jou. Om je intuïtie en hart meer te volgen. Om jouw mooiste leven te leiden. Via de diepte duiken we, pellen we, onderzoeken we, transformeren we. Grijpen we jouw uitdagingen of crisis aan als kans om te helen en vanuit vrijheid en inspiratie te leven. Met een no-nonsense approach en met bewezen technieken, ontwijk ik zeker niet het mystieke en het spirituele, want pas als we echt ervaren dat we meer zijn dan ons hoofd en ons lichaam (belangrijke delen die we uitvoerig en zorgvuldige meenemen), voelen we wie we werkelijk zijn. En dan kunnen we voluit en bezield leven. Hope to see you soon on the infinite inside!